HATİCE BİNNUR AVAN DEMİRCİOĞLU

“Anlatılmaz yaşanır” demeyeceğim. Bu cümle hep moral bozar bende. Yaşadıysam bir nebze, anlatmalıyım dilim döndüğünce o halde.

Kalbim kaynayarak hiç atmamıştı. Evet en uygun tabir bu olmalı kalbimi anlatmaya. Kalp kaynarcasına atar mıydı? Bunu duysam anlam verir miydim, nasıl bir şeydi bilir miydim bilemiyorum.

Tek bir nokta. Tek bir pusula. Yollar milyonlarca yıllar asırlarca… Adımlar sayısızca. Kalp atışları kaynarcasına…

Ah Rabbim. Aşkın çok büyük. Habibin Senin merhametinin en parlak aynası. Sevgin sonsuz, Habibinin sevgisi de öyle kuşatan ki… Nasıl çekiyor kendine yürekleri. Kalpler bir, gülüşler bir. İnanç bir, adımlar bir. Bir kelâmlar değil bir, bir de renkler değil… Sözler ayrı olsa da mânâlar aynı.

Habibinin sevgisi ile coşan kalpler bir. Bin bircesine atış, nefes, yürek tek bir noktada… Habibin olan aynanda buluşup tek oldu adeta.

Kalabalıklar Bir’e ilerliyor, yollar Sen’de kesişiyor. Herkes birden Bir’de buluşuyor. Güç yetmez sanılanın aksine kuzuyken arslan olunuveriyor. Sen’den gelen güç ile Sana geliniyor.

Sözlerle olmasa da gözlerle çok güzel konuşuluyor, kalpler zaten gönülden anlaşıyor.

Sen’in huzurunda huzurla doluyor gönüller. Kediler, kuşlar, sinekler bile yoldaş olmuş. Merkezinde olmanın verdigi haz ile dualar iradesizce kalpten dile fışkırıyor.

Aynan böyle aydınlatırken yürekleri, böyle coştururken latifeleri, işte kalp de bundan böyle kaynayarak atıyor.

Gel de soğut bu kalbi, tatmışken böyle zirvede bir hissi. Estağfirullah!

Ah Rabbim. Sen’in huzurun tek huzur veren. Sen’in yolun tek aydınlık olan. Ne olur bitmesin bu huzur, kapanmasın ışık…

Aşkın gönüllerde hep muhafaza edilse… En sevgilin olan Efendimizin yolunda adımlar hiç bitmese…

Çoğaldıkça tek olmak, Tek’de güç bulmak… İşte bu bütün mesele…