SUZAN GÜLŞEN

Ben doğmuşum.

Bir ben için neler neler olmuş.
Meselâ annemle babamın kaderi olmuşum. Evlât olmuşum onlara.
Etle tırnak kardeşlerime…
Yetmemiş anne olmuşum.
Sıla’ya Elif’e Talha’ya var oluş sebebi.
Teyze olmuşum, yetmemiş hala olmuşum.
Dost olmuşum kimine.
Kimine arkadaş…
Yar kimine, kimine yara…
Ve ne olduysam sevmişim. Ya sevmeseydim?
Derman olmuşluğum da çok dert olmuşluğum da yok değil zannımca..
Ben seveyim diye gül oldurulmuş meselâ.
Ben göreyim diye göz.
Yaratılmış işte güneş. 
Gece karanlıktan korkmayayım diye ay.
Düşünsene elektriği bulmuş Ediz amca.
Benim için elmayı yaratmış Yaradan.
Kalbimi aklımı bağlamış birbirine.
Hem cennet hem cehennem birlikte.
Ve gel demiş, gel Cemalime..
Bir sürü mazlum yaratmış el uzatayım diye.
Dar sokaklar da insanlar tutup çıkarayım diye.
Kaldırımlar yapmışlar hüzünlenince yürüyeyim,
Çimenler, coştukça koşayım diye.
Aşkı var etmiş Yaradan.
Maşuk’u dünyada arayıp tükenince secde edeyim diye.
32 kış geçmiş. Karlar yağmış üstüme.
32 kez baharlar gelmiş bir ilk, bir son.
32 yaz kavurmuş güneş her yeri.
Yani bir ben varım diye akıl sır ermez şeyler olmuş.
İyi ki varlığı lâyık görmüş Rabbim..
Yokluğumu bile bilemeyecek olabilirdim.
Çok şükür, bin şükür gelen geçen, yüreğime takılıp bir köşesinden bitmeyen.
Her şeye, herkese.
Doğum günüm kutlu olsun.

İyi ki varım.

İyi ki bugünlere erdim.

Kendimi her zamankinden daha çok sevdim.