HATİCE BİNNUR AVAN DEMİRCİOĞLU

Seyrimde bir şehre vardım
Gördüm sarayı güldür gül…

Daha varmadım, henüz görmedim.

Bu dizeleri akla getiren hislerimi daha keşfetmedim.

Çok dinledim, çok okudum. Kâh gözyaşları özlemi ile, kâh kalp atışlarını hissettiren ses tonu ile…

Hayal gibi, rüya gibi…  Sanki anlatanın ruhu ordaymış hissi. Adeta bir masal gibi.

Hissedemedim hisli hisli anlatanlar kadar. Sadece dolu dizgin heyecanına şahit oldum, duygularına hayran kaldım.

Nasıl bir aşk, ne güzel bir şevk!

Tam bir aşk, soluksuz bir istek…

Daha varmadım ama odaklandım. Kokusunu almadım ama peşindeyim. Gözümden yaş akmadı ama sanırım dolu bunun için. Kalbim idmanda, henüz düşüncesi bile ritmini alt üst etmeye yetti.

Dualar şimdiden şiddetlendi, elimde değil, dilimden dökülüyor kalbime lütuf olarak hissettirilenler.

Kollarım heyecanlı, sarılmak için sabırsız. Nasıl yapacaksa bunu… Uzuvlarım sersem gibi, ya da kendine gelecek gibi hareketli.

Toprağı güldür, taşı gül
Kurusu güldür, yaşı gül.

Gül kokusunu almak için, bir daha da bırakmamak için, seyrimdeki şehre âşık olma hevesiyle bilmiyorum hazır mıyım ama bu lütfa minnettarım.