“Ne olsun, vakit öldürüyoruz. Bir şey olduğu yok” dedi.

“Siz nasılsınız?” diye sorduğuma pişman oldum. Vakit!..Öldürmek!..

O vakit dediği şey bütün sermayemiz bizim; an be an eriyen..

Üzüntü ile yüzüne baktım; bezmişlik, boşvermişlik, duyarsızlaşmışlık vardı.

Canlılık, heyecan, ilgi yoktu.

O, köyün taksicisi.

Herhalde çok iş çıkmıyordur.

Ne zaman yolda otobüs bekliyor olsam, o da oralarda dolanıyor olur.

Ya kahvededir, ya da yolda birileri ile laflıyordur.

Sanırım bütün hayatı bu!

Oysa o bir insan.

Allah onu da diğerleri gibi nice kabiliyetlerle donatmış da göndermiştir şu dünyaya.

Kimbilir neler yapabilecekken

O cânım insan, zâyi olup gitmekte! Ölmeden çürümekte!

Nasıl bir insan israfı bu!

— Şeyma Gür