“Ne olsun, vakit öldürüyoruz. Bir şey olduğu yok” dedi.
“Siz nasılsınız?” diye sorduğuma pişman oldum. Vakit!..Öldürmek!..
O vakit dediği şey bütün sermayemiz bizim; an be an eriyen..
Üzüntü ile yüzüne baktım; bezmişlik, boşvermişlik, duyarsızlaşmışlık vardı.
Canlılık, heyecan, ilgi yoktu.
O, köyün taksicisi.
Herhalde çok iş çıkmıyordur.
Ne zaman yolda otobüs bekliyor olsam, o da oralarda dolanıyor olur.
Ya kahvededir, ya da yolda birileri ile laflıyordur.
Sanırım bütün hayatı bu!
Oysa o bir insan.
Allah onu da diğerleri gibi nice kabiliyetlerle donatmış da göndermiştir şu dünyaya.
Kimbilir neler yapabilecekken
O cânım insan, zâyi olup gitmekte! Ölmeden çürümekte!
Nasıl bir insan israfı bu!
— Şeyma Gür
