Sünnet-i Seniyye edeptir. Hiçbir meselesi yoktur ki, altında bir nur, bir edep bulunmasın.
Resul-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâm ferman etmiş:
اَدَّبَنِى رَبِّى فَاَحْسَنَ تَاْدِيبِى
Yani, “Rabbim bana edebi güzel bir surette ihsan etmiş, edeplendirmiş.”
Evet, siyer-i Nebeviyyeye dikkat eden ve Sünnet-i Seniyyeyi bilen, kat’iyen anlar ki, edebin envâını, Cenab-ı Hak, Habîbinde cem’ etmiştir.
Onun Sünnet-i Seniyyesini terk eden, edebi terk eder. “Bîedeb mahrum bâşed ez lütf-i Rab” [Edepsiz kişi Allah’ın lütfundan mahrum kalır] kaidesine mâsadak olur, hasâretli bir edepsizliğe düşer.
— 11. Lem’a
