ŞEYMA GÜR

Siz bir lâle olsanız, bütün kış toprak altında yeryüzüne çıkıp, çiçek açacağınız günü hayal etseniz

Bu hayalle harıl harıl çalışsanız

Sonra bahar ufukta göründüğünde

Fatır-ı Hakiminizden “Haydi şimdi!.. Ol!” emrini aldığınızda

Bütün aşkınız ve şevkinizle toprağı delip hava âlemine doğru ilerleseniz

Ama o da ne?

Sizden önce davranmış kocaman bir yaprak önünüzü kesmiş olsa

Ne yaparsınız?

Bu lâlecik engel tanımamış!

Süngücüklerini yaprağa geçirmiş ve…

“Çekil önümden!” demiş

“Neşv ü nema bulacağım ben”

Çekirdeğimde özenle sakladığım güzelliklerimi, önce beni inceden inceye tanzim ve takdir ederek yaratan Hâlıkımın,

Sonra hayret etmesini, sevmesini bilen, müştak kulların nazarına takdim edeceğim

Nice Esmaya tecelligâh olacağım

Çiçeklerimle nice gönüllere sürûr vereceğim

Beni bekliyorlar

Bekaya yolculuğum var benim

Varoluş amacımın önünden çekil!

Demiş ve o kocaman yaprağı delip geçmiş!